Domowa Hodowla Psów Rasowych
*** ORAS
***
w naszej hodowli stawiamy na długowieczność

Pirenejski Pies Górski

Pirenejski Pies Górski

Pirenejski Pies Górski - wzorzec FCI nr 137
KRAJ POCHODZENIA - Francja. DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA 25.05.1986
PRZEZNACZENIE: Pies owczarski i obrończy
KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Sznaucery, pinczery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie, rasy pokrewne. Sekcja 2. l Molosy, typ górski. Nie podlegają próbom pracy.
WRAŻENIE OGÓLNE: Duży, okazały i mocnej budowy, nie pozbawiony jednak pewnej elegancji.
GŁOWA: Nieprzesadnie ciężka w porównaniu do wielkości psa. Boki głowy stosunkowo płaskie.
MÓZGOCZASZKA:
Czaszka: W swym najszerszym miejscu szerokość czaszka jest równa jej długości. Czaszka lekko wysklepiona; widoczny guz potyliczny, w części tylnej czaszka sklepiona ostrołukowo. Stop: Słabo zaznaczony.
TRZEWIOCZASZKA:
Nos: Całkowicie czarny.
Kufa: Szeroka, dość długa, zwężająca się ku końcowi.
Wargi: Górne tworzą niewielkie rafie, na tyle duże aby zasłaniały żuchwę; całkowicie czarne lub jak najintensywniej pigmentowane, podobnie jak podniebienie.
Szczęki/Zęby: Uzębienie kompletne, zęby białe i zdrowe. Ścisły zgryz nożycowy. Zgryz cęgowy dopuszczalny.
Oczy: Dość małe, o inteligentnym i skupionym wyrazie, ciemnobursztynowe. O ściśle przylegających powiekach, czarnej oprawie, osadzone nieco skośnie. Spojrzenie łagodne i rozmarzone.
Uszy: Osadzone na poziomie oczu; dość małe; trójkątne z zaokrąglonymi końcami; przylegające do głowy; w podnieceniu nieco uniesione.
SZYJA: Mocna, dość krótka, z nieznacznym podgardlem.
TUŁÓW:
Kłąb: Szeroki i muskularny.
Grzbiet: Dość długi, szeroki, dobrze związany.
Zad: Nieznacznie opadający z widocznymi guzami biodrowymi.
Słabizny: Dość płytkie.
Klatka piersiowa: Szeroka i głęboka, żebra nieznacznie wysklepione.
OGON: Dość długi, o obfitym włosie tworzącym pióro; nisko noszony w odprężeniu, pożądana końcówka w kształcie „haka"; w podnieceniu zakręcony nad grzbietem tworzy ciasny okrąg (tzw. koło - „arroundera" w języku pirenejskich górali).
KOŃCZYNY
KOŃCZYNY PRZEDNIE: Proste, silne, o mocnym kośćcu, włosy tworzą obfite pióro.
Łopatki: Umiarkowanie ukośne.
KOŃCZYNY TYLNE: Owłosione dłuższym i grubszym włosem niż kończyny przednie, który tworzy obfite portki. Na obu tylnych kończynach dobrze rozwinięte, podwójne wilcze pazury.
Uda: Dobrze umięśnione, niezbyt długie.
Staw skokowy: Szeroki, suchy i umiarkowanie ukątowany.
ŁAPY: Niezbyt długie, zwarte, o umiarkowanie wysklepionych palcach .
CHODY: Mimo swoich rozmiarów Pirenejski Pies Górski porusza się swobodnie, jego krok nigdy nie jest sztywny czy ociężały, ale wręcz przeciwnie bardzo elegancki; katowanie kończyn pozwala na wydłużony krok.
SZATA
WŁOS: Gęsty, gładki; dość długi i sprężysty, dłuższy na ogonie i szyi, gdzie może być nieznacznie pofalowany. Włos na portkach cieńszy, bardziej wełnisty, bardzo gęsty.
UMASZCZENIE: Białe, albo białe z łatami w kolorze szarym (lub borsuczym). jasnożółtym, wilczastym albo pomarańczowym, rozmieszczonymi na głowie, uszach i przy nasadzie ogona. Najbardziej cenione są łaty w kolorze borsuczym. Niektóre psy mają nieliczne łaty na tułowiu.
WIELKOŚĆ:
Wysokość w kłębie:
Psy 70-80 cm,
Suki 65-72 cm.
Przekroczenie górnej granicy wzrostu o 2 cm jest akceptowane tylko u psów doskonałych w typie.
Waga:
psy —60 kg,
suki —45 kg.
WADY: Każde odstępstwo od wzorca należy traktować jako wadę. Jej ocena powinna być proporcjonalna do stopnia tego odstępstwa.
Wrażenie psa ociężałego, pozbawionego elegancji lub podobieństwo do Bernardyna, Nowofundlanda, czy Leonbergera.
Pies zapasiony, limfatyczny, ospały, czy też przeciwnie sprawiający wrażenie niebezpiecznego.
Głowa zbyt ciężka, prostokątna w kształcie.
Zbyt rozwinięta czaszka; wysklepione czoło.
Wyraźnie zaznaczony stop.
Zbyt obwisłe wargi.
Niedostatecznie pigmentowane śluzówki.
Okrągłe oczy, zbyt jasne lub wyłupiaste: obwisłe powieki: złośliwe lub dzikie spojrzenie. Brak pigmentacji obwódek oczu.
Zbyt długie uszy, zbyt szerokie, zwinięte, pofałdowane, osadzone zbyt wysoko.
Szyja cienka, nieco długa, zbyt wyraźne podgardle.
Zapadnięta lub wysklepiona linia grzbietu, lub opadająca w kierunku frontu.
Charcie podkasany brzuch.
Słabo owłosiony ogon lub źle noszony; zbyt krótki lub zbyt długi, pozbawiony pióra; nie tworzy koła w ruchu, albo ogon zwinięty w kształt koła także w odprężeniu.
Stromo katowany staw skokowy.
Kończyny wykręcone na zewnątrz lub do wewnątrz.
Łapy zbyt długie i płaskie.
Włos krótki i skręcony. Brak podszerstka.
Umaszczenie inne niż opisane, świadczące o łączeniu nie w czystości rasy.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
Nos w innym kolorze niż całkowicie czarny.
Przodozgryz lub tyłozgryz.
Odpigmentowane powieki.
Brak wilczych pazurów; pojedyncze lub szczątkowe wilcze pazury.
Jednolicie czarne łaty (włosy czarne na całej swej długości).
UWAGA: Psy muszą mieć dwa, normalnie rozwinięte jądra, w pełni usytuowane w mosznie.
Kreator stron www - przetestuj!